26. தாராசுரம் எனும் கவின்கலைப்படைப்பு

தமிழகத்துக்குச் சுற்றுலா செல்லும்   மலேசியத் தமிழர்கள்   டி-நகர், மற்றும் ரங்கநாதன் சாலை வணிக அங்காடிகளுக்குச் செல்வதும், தமிழகத்தின் கோயில்களுக்குச் சுற்றுலா செல்வதும் பட்டியலில் கட்டாயம் இருப்பவையே. அதிலும் கோயிலுக்குச் சென்று பார்த்து வருதல் எனும்போது பொதுவாக அனேகமானோர் தங்கள் பட்டியலில் சிதம்பரம் சிவன் கோயில், திருவண்ணாமலை சிவன் கோயில், கன்னியாகுமரி அம்மன் கோயில், தஞ்சாவூர் பிரகதீஸ்வரர் அல்லது பெரிய கோயில், மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயில் ஆகியவற்றைக் கட்டாயம் பட்டியலில் வைத்திருப்பர்.  இதனைத் தவிர மேலும் சிலர் மேல்மருவத்தூர் ஆதிபராசக்தி, பிள்ளையார்பட்டி விநாயகர் கோயில் போன்ற கோயில்களுக்குச் சென்று வழிபடுவதையும் முக்கிய அம்சமாக வைத்திருப்பர்.   இந்தப் பட்டியலில் உள்ள கோயில்களைத் தவிர மேலும் பல அற்புதமான கட்டிட அமைப்பைக் கொண்ட கோயில்கள் தமிழகத்தில் நிறைந்திருக்கின்றன. எனது ஒவ்வொரு ஆண்டு பயணத்திலும் நான் பார்த்து பதிந்து வந்துள்ள கோயில்களைப் பற்றிய தகவல்கள் பல தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில்  உள்ளன. ஆர்வமுள்ளோர் இவற்றை வாசிப்பதோடு, வாய்ப்பமைந்தால் இக்கோயில்களுக்குச் சென்று அவற்றை பார்த்து கலை நேர்த்தியையும் அவை ஒவ்வொன்றின் சிறப்பினையும் அறிந்து மகிழ வேண்டும் என்பதே என் அவா. அந்த வகையில் கோயில் கட்டுமானக் கலைக்கு ஒரு உதாரணமாக அமைவது தான் தாராசுரம் கோயில்.

தமிழகத்தில்  உள்ள ஊர்களில் கோயில்களுக்குப் பிரசித்தி பெற்ற ஒரு ஊர் கும்பகோணம். அங்கே சோழர்காலக் கோயில்கள் ஏராளமானவை இருக்கின்றன. அந்த கும்பகோணத்திற்கு அருகில் அமைந்திருக்கும் ஒரு சிற்றூர் தான் தாராசுரம். இந்த ஊரில் அமைந்திருகும் ஐராவதேஸ்வரர் கோயில்,  கோயில் சிற்பக்கலைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. இக்கோயிலின் ஒவ்வொரு தூண்களும் பல கதைகள் சொல்லும். வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெறுகின்ற சம்பவங்கள் சில நிகழ்ந்த ஓர் ஆலயம் என்ற சிறப்பும் பொருந்திய ஒரு கோயில் இது. தற்சமயம்  யுனெஸ்கொ நிறுவனத்தால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஒரு கலைப்பொக்கிஷமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு   சிறப்பாகப் பாதுகாக்கபப்டுகின்றது இக்கோயில்.

சோழ மன்னர்களில் இரண்டாம் ராசராசனால் கட்டப்பட்ட அழகிய கலைக்கூடம் இக்கோயில். இக்கோயிலைச் சுற்றிலும் ஏராளமான கல்வெட்டுக்கள் உள்ளன. தூண்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ள சிற்பங்களும், சுவர்களில் அமைக்கப்பட்டுள்ள வடிவங்களும், நாட்டிய முத்திரைகளைக் காட்டி நிற்கும் சிற்பங்களும், தேர் போன்று வடிவிலமைந்த மண்டபமும் என பல அரிய சிற்பக் கலைப் படைப்புக்களை இக்கோயில் கொண்டுள்ளது.

தமிழ் நாடு தொல்லியல் துறை இக்கோயிலின் அமைப்புக்களை ஆராய்ந்து இக்கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டுக்களைப் படியெடுத்து சோழ மன்னர்களைப் பற்றிய பல தகவல்களை கல்வெட்டு அறிக்கைகளாகப்  பதிப்பித்துள்ளது.

இரண்டாம் ராசராசன்   கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தைத் தலைநகரமாகக் கொண்டு ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தான்.  இந்த இரண்டாம் ராசராசன், இரண்டாம் குலோத்துங்கச் சோழனின் மகன். கி.பி.1150ம் ஆண்டில் சோழ ராஜ்ஜியத்திற்கு அரசனாக கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தில் முடிசூட்டிக் கொண்டவன் இவன். இரண்டாம் ராசராசன்  சைவ வழிபாட்டை பேணி வளர்த்தவன். சைவ சமயத்தில் ஆர்வம் மிகுதியாக இருந்த போதிலும் ஏனைய சமயங்களை ஆதரித்து வளர்க்கும் தன்மையுங் கொண்டவனாக இந்தச் சோழ மன்னன் அறியப்படுகின்றான். முதலில் கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தைத் தன் சோழ ஆட்சிக்கு தலைநகரமாகக் கொண்டிருந்தாலும், பின்னர் பழையாறை நகரை  தனது ஆட்சிக்குப் புதிய தலைநகரமாக  உருவாக்கிக் கொண்டான். சுந்தர சோழன், முதலாம் இராசராசன் போன்றோர் தங்கி இருந்து சிறப்புடன் ஆட்சி செய்த நகரம் பழையாறை. அதனை மீண்டும் புதுப்பித்து தன் ஆட்சிக்கு தலைநகரமாக வடிவமைத்தான் இந்தச் சோழ மன்னன். இந்த நகரின் வடபகுதியில் இருப்பதுதான் தாராசுரம். இங்கே இராசராசேச்சுரம் என்ற ஒரு கோயிலை கட்டினான் இரண்டாம் ராசராசன். அதுவே இன்று தாராசுரம் கோயில் என அழைக்கப்படுகின்றது.

அம்பிகாபதி தமிழ்த்திரைப்படத்தைப் பார்த்தவர்களுக்கு அதில் வரும் பொல்லாத கவிஞர் ஒருவரை இன்றும் நினைவிருக்கலாம். ஒட்டக்கூத்தரே இந்தத் திரைப்படத்தில் வில்லனாகக் காட்டப்படுவார். இந்தத் திரைப்படத்தை எழுதிய கதாசிரியருக்கு பெருங்கவிஞர் ஒட்டக்கூத்தர் மேல் என்ன கோபமோ தெரியவில்லை. கம்பரையும் அமபிகாபதியையும் புகழ நினைத்து ஒட்டக்கூத்தரை வில்லனாக்கி ஒட்டக்கூத்தரை தமிழ் மக்கள் மத்தியில் அவரது கவிப்புலமையும், அரச சேவையும் சரியாக அறிந்து கொள்ளாத வகையில் செய்து விட்டனர் இந்தத் திரைப்படத்தை எடுத்தவர்கள் என உண்மையில் ஆதங்கப்படுகின்றேன்.

இரண்டாம் இராசராசனின் காலத்தில் அவைப்புலவராக விளங்கியவர் கவிச்சக்கரவர்த்தி ஒட்டக்கூத்தர்.   இந்த மன்னனைப் புகழ்ந்து இராசராச சோழனுலா என்ற ஒரு நூலை இவர் எழுதியிருக்கின்றார்.  இந்த நூலை அரங்கேற்றியபோது அதில் உள்ள ஒவ்வொரு கண்ணிக்கும் ஒரு ஆயிரம் பொன் எனப்பரிசளித்து  அந்த நூலைப்  பெற்றுக் கொண்டான் அம்மன்னன், என்று சங்கர சோழனுலா எனும் நூல் விவரிக்கின்றது.

இதுதவிர மூவருலா எனும் நூலையும் ஒட்டக்கூத்தர் இயற்றியுள்ளார். விக்கிரம சோழன், இரண்டாம் குலோத்துங்கன், இரண்டாம்  ராஜராஜசோழன் ஆகிய மூவருடைய  புகழைப் பாடுவதாக அமைந்த  நூல் இது.
ஒட்டக்கூத்தரின் புகழை இன்றும் கூறும் நூல் தக்கயாகப்பரணி. அந்த நூலை  எழுதி இந்த தாராசுரம் கோயிலில் தான் அரங்கேற்றினார் ஒட்டக்கூத்தர்.

கட்டிடக் கலை, சிற்பக்கலை, கலை நுணுக்கம் ஆகிய அனைத்து சிறப்புக்களும் கொண்ட ஒரு கோயில் தாராசுரம். முதன் முதலில் ராசராசேசுவரமுடையார் என்ற பெயர்   இக்கோயிலுக்கு வழக்கில் இருந்தது. பின்னர் ஐராவதேஸ்வரர் என பெயர் மாற்றம் பெற்றது.    63 நாயன்மார்களின் சிற்பங்களும் இந்தக் கோயிலில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கோயிலுக்கு இருக்கும் மற்றுமொரு சிறப்பு என்னவென்றால்  இந்தக் கோயிலில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியின் போது கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு கல்வெட்டில் தான் முதலாம்  ராசராசசோழனுக்கும் அவரது 5 மனைவியருக்கும் பள்ளிப்படை அமையப்பெற்றது என்ற தகவல் முதன் முதலாக அறியப்பட்டது. அவை வெவ்வேறு இடத்தில் அமையப்பெற்றிருந்தாலும், பள்ளிப்படைக்கோயில் அவர்களுக்கு எழுப்பப்பட்டது, என்ற செய்தியைக் குறிக்கும் கல்வெட்டுக்கள் இக்கோயிலில் இருப்பது இக்கோயில் சோழர் கால வரலாற்று ஆவணமாகத் திகழ்வதற்கு ஒரு நற்சான்று.

இக்கோயிலுக்கு நான் 2011ம் ஆண்டு நேரில் சென்றிருந்தேன். என்னுடன் தமிழக தொல்லியல் துறையில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற வரலாற்று ஆய்வாளர் தொல்லியல் அறிஞர் டாக்டர்.பத்மாவதியும் தம்பிகள் உதயன், செல்வமுரளி ஆகியோரும் உடன் வந்திருந்தனர். இக்கோயிலின் வரலாறு, இரண்டாம் ராசராசன், ஒட்டக்கூத்தரின் இலக்கியப் பணி மற்றும் அரசியல் பணி, கோயில் கட்டுமான அமைப்பு எனப் பல செய்திகளை டாக்டர்.பத்மாவதி  அவர்கள்  விவரிக்க அதனை விழியப் பதிவாகத் தயாரித்து அதே ஆண்டு வெளியிட்டேன். அந்தப் பதிவும் இக்கோயிலின் கவின்கலையை விவரிக்கும் மூன்று பக்கங்கள் கொண்ட புகைப்படத் தொகுப்பும் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் வரலாறு எனும் தொகுப்பில் உள்ளன.

தமிழகக் கோயில் கட்டுமானக் கலையில் ஆர்வம் உள்ள அனைவரும் தவறாமல் சென்று பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய ஒரு கோயில் தாராசுரம் சிவன் கோயில். இங்கே ஒவ்வொரு கற்களும் கதை சொல்லும். சோழர் கால வரலாற்றில் தனித்துவம் பெறுகின்ற  கோயிலாக இந்த 12ம் நூற்றாண்டு கோயில் இன்றும் அதன் சிறப்பு குறையாமல் வீற்றிருக்கின்றது. 

25. காரைக்குடியும் குன்றக்குடியும்

தமிழகத்தில் எனக்குப் பிடித்த பல ஊர்கள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் காரைக்குடி சென்றால் மட்டும் ஏதோ பல ஆண்டுகள் அங்கேயே இருந்தது போன்றதொரு மகிழ்ச்சி எனக்கு எப்போதும் ஏற்படும். அது ஏன் என்று தெரிவதில்லை!

2012ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் நான் தமிழகம் சென்றிருந்த போது  களப்பணிக்காக முதலில் கிருஷ்ணகிரிக்குச் சென்று பின்னர் அங்கிருந்து தருமபுரி சென்று, அது முடித்து, பின்னர் ஈரோடு சென்று, அங்கும் சில பதிவுகளை முடித்து அங்கிருந்து புறப்பட்டு காரைக்குடிக்குச் செல்லும் வகையில் திட்டமிட்டிருந்தேன். அந்த காரைக்குடி பயணத்தைப் பற்றி உங்களிடம் இந்தப் பதிவின் வழி பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று விரும்புகின்றேன்.

டாக்டர் வள்ளி சொக்கலிங்கம் பற்றி நான் காரைக்குடிக்குச் செல்லும் வரை அதிகமாக அறிந்திருக்கவில்லை. தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் செய்தி ஊடகமான மின்தமிழில் திரு.காளைராசன் வழங்கிய சில பதிவுகளில் மட்டுமே ஓரளவிற்கு அவரைப் பற்றி நான் அறிந்து கொண்டிருந்தேன். அதனால் அவரது ஆய்வுத்துறை,  ஆர்வம், ஈடுபாடு போன்றவை பற்றிய அடிப்படை விஷயங்கள் ஏதும் அறியாமல் இருந்தேன். அவரைச் சென்று காணும் போது நிச்சயம் பல விஷயங்களைக் குறிப்பாக அவரது துறை, அவரது ஆய்வு அனுபவம், சில குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகள் போன்றவற்றை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று எண்னியிருந்தேன்.

காரைக்குடியில் அழகப்பா பல்கலைக்கழக விருந்தினர் மாளிகையில் தங்கியிருந்தேன். முதல் நாள் காலையில் டாக்டர் வள்ளி அவர்கள் தன் வாகனத்தோடு வந்து சேர்ந்து விட்டார்.    அவரிடம் த.ம.அ பற்றி சொல்லிக் கொண்டே பேச ஆரம்பித்து, அவரது தமிழ்ப்புலமை, வரலாற்றுத்துறையில் அவருக்கு இருக்கும் புலமை ஆகியவற்றை நேரில் அறிந்து பிரமித்துப் போனேன். அவரை பேச வைத்து பல செய்திகளைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்கு ஏற்பட்டது. ஆனால் நேரம் கிடைக்குமா என்பது சந்தேகமாக இருந்தது. ஏனெனில் நாங்கள் காரில் காரைக்குடியிலிருந்து புறப்பட்டு பிள்ளையார்பட்டி சென்று அங்கிருந்து குன்றக்குடிக்குச் சென்று, குன்றக்குடி மடத்தைப் பார்த்து அதன் ஆதீனகர்த்தரை ஒரு பேட்டி செய்ய வேண்டும் என்பது அன்றைய திட்டமாக எனது பட்டியலில் இருந்தது. ஆயினும், பயணத்தின் போதே,   „காரிலேயே பதிவு செய்து கொள்ளவா“,  என்று நான் கேட்டவுடன் என்னைப் போலவே மிகுந்த ஆர்வத்துடன் சம்மதித்து பேசிக் கொண்டே வந்தார் டாக்டர்.வள்ளி. அவர் பேசப்பேச, சில வேளைகளில் நாம் அவருக்கு ஓய்வு கொடுக்க வேண்டுமோ என்று எனக்குத் தோன்றும் பொழுது, கேட்டாலும் மறுத்து விட்டு ஆர்வத்துடன் தகவல்களை வழங்கிக் கொண்டே வந்தார். பேட்டியில் மாத்திரமல்ல. எங்கள் பயண திட்டத்தை வளப்படுத்தும் வகையில் முழுதுமாக ஈடுபாட்டுடன் எனது பதிவுக்கான திட்டத்தைச் செப்பனிட உதவியதோடு நான் அங்கிருந்த மூன்று நாட்களும் என்னுடன் முழுமையாக இருந்தார்கள். நாங்கள் செல்லும் இடங்கள் எல்லாவற்றிற்கும்.. அது காடாக இருந்தாலும்.. பாறையாக இருந்தாலும் சிறு குன்றாக இருந்தாலும் அலுக்காமல் நடந்து வந்து விளக்கம் சொல்லி என்னை மலைக்க வைத்தார் டாக்டர் வள்ளி. சாந்தமான அவரது முகமும் கணிவான பேச்சும், இனிய புன்னகையுடன் கூடிய விளக்கமும் மட்டுமன்றி என் மேல் அவர் காட்டிய அன்பும் என்னை அதிகம் கவர்ந்தன.

நாங்கள் பிள்ளையார்பட்டியில் சுவாமி தரிசனம் முடித்து அங்கிருந்து புறப்பட்டு குன்றக்குடி அடிகளாரைச் சந்திக்க குன்றக்குடி மடம் வந்து சேர்ந்தோம். மடத்தின் அருகாமையில் இருக்கும் மடத்திற்குச் சொந்தமான சில கட்டிடங்கள், அருகாமையில் உள்ள சில தனியார் வீடுகள் போன்றவற்றைக் காட்டி அவற்றிற்கான விளக்கங்களையும் தொடர்ந்து அளித்துக் கொண்டே வந்தார் டாக்டர். வள்ளி. இதனைப் பற்றிய பதிவை தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் மண்ணின் குரலில் இங்கே வெளியிட்டுள்ளேன். http://voiceofthf.blogspot.de/2012/02/blog-post_05.html
வாகனத்திலேயே பேட்டி எடுத்துக் கொண்டு பதிவு செய்து வந்ததில் நேரம் சென்றதே தெரியவில்லை. குன்றக்குடி மடத்தில் மடத்தைச் சார்ந்தோர் எங்களை வரவேற்று அடிகளாரிடம் அழைத்து சென்றனர். முன்னரே திரு.காளைராசன் மடத்தில் எங்கள் வருகையைக் குறிப்பிட்டு அறிவித்திருந்தமையால், அடிகளாரைச் சந்தித்து உரையாடுவதில் எந்தச் சிரமமும் எங்களுக்கு ஏற்படவில்லை.

ஏறக்குறைய ஒன்றரை மணி நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்திருப்போம். அடிகளார் மடத்தின் செயல்பாடுகள், சமூகப்பணிகள் போன்றவற்றை மிகுந்த நட்புடனும் அன்புடனும் எங்களுடன் பரிமாறிக்கொண்டார்கள்.  தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை   பணிகள் பற்றி நாங்கள் விவரித்தோம். நமது பணிகளைப் பாராட்டியதோடு மேலும் வளர்ச்சி பெற்று இப்பணிகளை நாங்கள் தொடர வேண்டும் என்றும் ஆசி கூறினார்கள்.

இதில் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளைக்காகப் பிரத்தியேகப் பேட்டி ஒன்று வேண்டும் என்று கேட்ட போது தயங்காமல் பேட்டியளித்தார். அதனை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரித்து மண்ணின் குரல் பதிவில் வெளியிட்டிருக்கின்றேன்.
முதல் பகுதி:  http://voiceofthf.blogspot.de/2012/01/blog-post.html
இரண்டாம் பகுதி: http://voiceofthf.blogspot.de/2012/03/blog-post_10.html
குன்றக்குடி சைவத்திருமடம் சமூகப் பணிகளில் தன்னை முற்றும் முழுதுமாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டு மக்கள் நலனுக்காக இயங்கும் ஒரு இயக்கமாகத் திகழ்கின்றது. இதன் சேவைகள் பற்றி மேலும் மேலும் அறிந்து கொள்ளும் போது மனம் மகிழ்ந்தேன். பொது மக்கள் கல்வி மேம்பாடு, கல்வி மையம்,  சிறு தொழில், விவசாயம், தொழில் முன்னேற்றம், மருத்துவம் என பல வகைகளில் மக்களின் வாழ்க்கை தேவையறிந்து செயல்படும் ஒரு நிறுவனமாகத்தான் இத்திருமடம் உள்ளது.

எனது இளம் வயதில் ஒரு இலக்கிய விழாவில் பினாங்கில்  குன்றக்குடி அடிகளார் (இப்போதைய சுவாமிகளுக்கு முந்தியவர்) அவர்களைச் சந்தித்திருக்கின்றேன். அதன் பின்னர் மற்றொரு முறை எனது தாயார் திருமதி.ஜனகா அவர்கள் துணைத்தலைவராக இருந்த பினாங்கு தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கம் ஏற்பாட்டில், ஒரு நூல் வெளியீட்டு விழாவிலும் அடிகளாரைச் சந்தித்த நினைவிருக்கின்றது. அந்த நிகழ்வில் அவரது நீண்ட இனிய தமிழ் சொற்பொழிவைக் கேட்ட நிகழ்வு  இன்னமும் மனதில் நிலைத்திருக்கின்றது. அவரைப் போலவே தற்போது மடத்தினை நிர்வகிக்கும் சுவாமிகளும் தமிழ் புலமை நிறைந்த சிறந்த தமிழறிஞராக இருந்து கல்விக்கும் மக்களின் சமூக நலனிற்கும் தொண்டாற்றி வருகின்றார்.

குன்றக்குடி திருமடத்தில் இருந்த சில மணி நேரங்களில் அத்திருமடம் செய்து வரும் பணிகள் குறித்து அறிந்து கொண்டதில் எனக்கு மனம் நிறைவாக இருந்தது.
குன்றக்குடி திருமடத்தின் வரலாற்று நூலை எனக்கு அளித்து இதனை த.ம.அ. வலைப்பக்கத்திலும் இணைத்துக் கொள்ள அனுமதி அளித்தார் அடிகளார். இதனை மின்னூலாக்கி நமது சேகரத்தில் இணைத்திருப்பதோடு இதனை முழுதுமாக தட்டச்சு செய்து நமது வலைப்பக்கத்திலும் இணைத்திருக்கின்றோம். இந்த முழு நூலையும் தட்டச்சு செய்து கொடுத்தவர் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் தன்னார்வலர்களில் ஒருவரான திருமதி.கீதா சாம்பசிவம்.  இப்படி தன்னார்வலர்களின் சேவையால் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் நடவடிக்கைகள் சிறிது சிறிதாக வளம் பெற்று பெருகி வருகின்றது என்றால் அது உண்மையே.

மடத்திற்கு சற்று தள்ளி ஒரு குடைவரைக் கோயில் இருப்பதாகவும் அங்கு சென்று பதிவுகளைச் செய்ய வேண்டும் என்றும் டாக்டர்.வள்ளி சொல்லி இருந்தார். அங்கிருந்து புறப்பட்டு அருகாமையில் அமைந்திருக்கும் குன்றக்குடி குடவரை கோயிலுக்குச் சென்று வர கிளம்பினோம். மதிய உணவுக்கு மீண்டும் திருமடத்திற்கு வந்து விட வேண்டுமென்று அன்புக் கட்டளை கிடைத்திருந்ததால் உணவுக்குக் கவலையின்றி நடந்து சென்று சுற்றிப் பார்த்து விட்டு வருவோம் எனப் புறப்பட்டோம்.

மடத்திலிருந்து குடவரை கோயில் செல்லும் பாதையில் ஒரு அழகிய தெப்பக்குளம் அமைந்திருக்கின்றது.

தெப்பக்குளம் நிறைய தண்ணீர் நிறைந்திருந்தது. பச்சை பசேலென பாசி படிந்த நீர்... ஆனாலும் அங்குள்ளோர் தேவைக்குப் பயன்படுகின்றது என்பதை அங்கே சில பெண்கள் குளித்துக் கொண்டிருப்பதையும் துணி துவைத்துக் கொண்டிருப்பதையும் பார்த்து புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. குளத்தின் அழகை மிக ரசித்ததால் நாங்கள் அங்கு இருந்து படம் எடுத்துக் கொண்டோம்.
"எங்களையும் போட்டோ எடுங்களேன்" என்று ஒரு பெண்மணி சொல்ல அவரிடம் சென்றோம். "போட்டோ எடுத்தால் பரவாயில்லையா? இண்டெர்னெட்டில் போடுவேன் பரவாயில்லையா" என்று கேட்க.. "எடுங்க எங்களைப் போல வருமா..? சிவகங்கை பெண்கள் தான் இந்த நாட்டிலேயே உசத்தி" என்ரறு சொல்லி எங்களிடம் சிரித்துப் பேசினார்.

அந்த அம்மாளுடன் கொஞ்ச நேரம் பேசிவிட்டு நாங்கள் குடவரைக் கோயிலை நோக்கி புறப்பட்டோம்.

குன்றக்குடி ஆதீனத்திற்குச் சென்று அங்கு அடிகளாரைச் சந்தித்து பேட்டி செய்த நிகழ்வும், டாக்டர். வள்ளி சொக்கலிங்கம் அவர்களுடன் அறிமுகம் செய்து கொண்டதும் மறக்க முடியாத அனுபவங்களில் ஒன்றாக எனது காரைக்குடிக்கான முதல் பயணத்தை அமைத்து விட்டது.

24. கேரித் தீவில் ஒரு நாள் பயணம்

கபாலி திரைப்படம் உலகெங்கும் உள்ள தமிழ் மக்களை மட்டுமன்றி அப்படம் திரையிடப்பட்ட அனைத்து மொழி மக்களையும் மலேசியாவின் பக்கம் திரும்பிப்பார்க்கச் செய்துள்ளது.  மலேசியா என்றால் சுற்றுப்பயணத்திற்கு பிரபலமான ஒரு நாடு என அறிந்திருந்தோர், இப்போது வேறொரு கண்ணோட்டத்திலும் மலேசியாவை நோக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். ஆம். இங்கு பல்வேறு காலகட்டங்களில் இந்தியாவின் தென்திசையிலிருந்து கடல் கடந்து அன்றைய மலாயா வந்தடைந்த தமிழர்களின் தோட்டப்புற வாழ்வியல் நிலை பற்றிய ஒரு கண்ணோட்டம் தான் இப்போது பெருமளவில் பேசப்படும் பொருளாக இருக்கின்றது. இது ஒரு வகையில் ஆரோக்கியமான ஒரு நிகழ்வு என்றே கருதுகின்றேன். ஏனெனில் கால ஓட்டத்தில் வரலாற்று விசயங்கள் மறக்கப்படுதலும், அரசியல் காரணங்களினாலும் சுய நலப் போக்கினாலும் வரலாறு மறைக்கப்படுதலும், திசை திருப்பப்படுதலும் நடப்பதை  மலேசிய சூழலில் காணத்தானே செய்கின்றோம்!

புலம்பெயர்வு என்பது தொடர்ந்து நிகழ்வது. மலேசியாவில் கிள்ளானுக்கு அருகே  இருக்கும் கேரித் தீவு ஒர் அழகிய சிறிய தீவு.  20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் செம்பனைத் தோட்டங்களில்  பணி புரிய வந்த தமிழகத்தின் நாமக்கல் பகுதி மக்கள் இங்கே ஏறக்குறைய ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக வாழும் மக்களில் அடங்குவர். அத்தகைய மக்களின் அக்காலப் பயணங்கள்,  அவர்களது வாழ்க்கை முறை, உள்ளூர் ஆதிவாசிகளுடன் அவர்கள் எவ்வாறு இணைந்து வாழப் பழகிக் கொண்டார்கள் என்ற வகையில் ஒரு பதிவினைச் செய்யவேண்டும் என்று எனக்கு ஆவல் எழவே தோழி 2013ம் ஆண்டில் காந்தியிடம் என் விருப்பத்தை தெரிவித்தேன். தோழி காந்தி கேரித் தீவில் பிறந்து வளர்ந்து தற்சமயம் பெட்டாலிங் ஜெயாவில் வசிப்பவர். அவரது சிற்றப்பா சின்னம்மா இருவரும் இன்றும் கேரித்தீவில் இருப்பதாகவும், அவர்களைச் சென்று பேட்டி கண்டு தகவல் சேகரித்து வரலாம் எனக் கூறவே, அப்படியே செய்வோம் என நாங்கள் புறப்பட்டு விட்டோம்.

அதிகாலையிலேயே புறப்பட்டு கேரித்தீவை அடைந்த போது காலை மணி ஒன்பது ஆகியிருந்தது.

கேரித்தீவிலேயே நல்ல காலை உணவை சுவைத்த பின்னர் எனது பதிவுகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தேன். தமிழகத்தின் நாமக்கல்லிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து சென்று மலேசியாவின் கேரித்தீவில் வசிக்கும் திரு முனுசாமி-காளியம்மாள் தம்பதியினர் எனக்கு இப்பேட்டியின் போது பல வரலாற்றுத் தகவல்களை வழங்கினர்.

ஒப்பந்தத் தொழிலாளிகளாக வந்த தமிழ் மக்கள் குறிப்பிட்ட ஒரு பணிக்காக குறிப்பிட்ட ஒரு இடத்திற்கு மட்டுமே அழைத்துச்சென்று அங்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட கால வரையறைக்குள் தொழில் செய்ய வேண்டும் என்ற வகையில் அக்கால பிரித்தானிய அரசின் தொழில் நிபந்தனைகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

கேரித் தீவு என்பது கிள்ளான் துறைமுகத்தின் வடக்குப் பகுதியில் அமைந்திருக்கும் ஒரு தீவு.  இன்றைய சிலாங்கூர் மானிலத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் ஒரு சிறு தீவு. லங்காட் நதி இதனை சிலாங்கூர் மாநிலத்திலிருந்து பிரிக்கின்றது.  Edward Valentine John Carey  என்ற ஒரு ஆங்கிலேய விவசாயி இத்தீவை சிலாங்கூர் சுல்தானிடமிருந்து வாங்கி இங்கே பயிர்த்தொழிலைத் தொடங்கினார். அவரது நினைவாக இத்தீவு கேரித்தீவு என அழைக்கபப்டுகின்றது. 20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம்.  தொழில் புரட்சி விரிவாகிக் கொண்டிருந்த காலம் அது. முதலாம் உலகப்போரின் காரணமாகவும் ரப்பர் பயன்பாட்டின் தேவை அதிகரித்திருந்த காலகட்டம் அது என்பதால் பிரித்தானிய காலணித்துவ அரசு மலாயாவில் பல இடங்களில் ரப்பர் பயிரிடுதலை விரிவாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

காடுகள் சூழ்ந்திருந்த இப்பகுதியில் மாமேரி இனத்து ஆதிவாசிகளே நிறைந்திருந்த வேலையில் இக்காடுகளை அழித்து இப்பகுதியை ரப்பர் தோட்டங்களாக மாற்ற எண்ணிய திரு.கேரிக்கு தக்க உடல் உழைப்பு மனித வளம் தேவையாக இருந்தது. அப்போதிருந்த இந்திய பிரித்தானிய காலணித்துவ அரசுடன் செய்து கொண்டஒப்பந்தப்படி இங்கு தொழில் புரிய தமிழகத்திலிருந்து ஊழியர்களைக் கொண்டு வந்தார் திரு.கேரி. 1905ல் கேரித்தீவில் ரப்பர் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 1907 ஆண்டு முதல் நிரந்தரமாக பல தொழிலாளர்கள் இங்கு தேவைப்படுவர் என்ற நிலை உருவாகவே தமிழகத்திலிருந்து கப்பல்களில் தமிழர்கள் வருவது தொடங்கியது.

தமிழகத்திலிருந்து கேரித்தீவிற்கு வந்த மக்கள் தமிழகத்தின் நாமக்கல் பகுதியைச் சார்ந்தவர்கள். இவர்கள் கப்பலில் பயணம் செய்து வந்தவர்கள். அக்காலகட்டத்தில் நாகப்பட்டினத்திலிருந்தும் சென்னையிலிருந்தும் மலாயாவின் துறைமுகங்களுக்கு வருவதற்கு இருந்த கப்பல்களில் இன்றும் மலேசிய தமிழ் மக்கள் நினைவில் வைத்திருப்பது ரஜூலா கப்பல் தான்.

கப்பலில் சென்னையிலிருந்து பயணித்து பின்னர் நாகபட்டினம் வந்து அங்கும் மக்களை ஏற்றிக் கொண்டும் வெங்காயத்தை ஏற்றிக் கொண்டும் வரும் கப்பல் மலேசியாவின் பினாங்குக்கு வந்து ஆட்களையும் பொருட்களையும் இறக்கிய பின்னர் போர்ட் க்ளேங் துறைமுகத்தில் நிறுத்தி பயணத்தை முடித்துக் கொள்ளுமாம்.  ஐந்து  நாட்கள் பயணமாக கடலில் இந்தப் பயணம் இருந்திருக்கின்றது. தோட்டத்தில் காடுகளை அழிக்கும் தொழில் செய்வதும், அழித்த காடுகளில்  பின்னர் ரப்பர் மரங்களை நடுவதும் செம்பனைகளை நட்டு அங்கு பணி புரிவதுமே தொழிலாகஅக்காலத்தில் இங்கு வந்த தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு இருந்திருக்கின்றது.

குறைந்த ஓய்வூதியம், நீண்ட நேர வேலை நேரம் என்பன தவிர்க்கப்பட முடியாத சங்கடங்களாகவே இம்மக்களுக்கு அமைந்தன. 1920 தொடங்கி 1940 வரைக்குமான காலகட்டத்தில் நாமக்கல்லிலிருந்து  பிழைப்பிற்காக கேரித்தீவிற்கு வந்தவர்கள் பலர். இவர்களில் பலர் குடும்பங்களோடு வந்தமையால் சுதந்திரத்திற்கு பின்னரும் கூட மலேசியாவிலியே தங்கி விட்டனர்.

உழைக்க வேண்டும் வாழ்க்கை வளமாக அமைய வேண்டும் என வந்த மக்களுக்கு முதலில் தோட்ட நிர்வாகம் இத்தீவில் அவர்கள் குழந்தைகள் கல்வி கற்க என்று தோட்டப்புர தமிழ்ப்பள்ளியை உருவாக்கியது. ஆரம்பத்தில் ஒரே ஒரு தமிழ்ப்பள்ளி என்று இருந்த நிலை மாறி தற்சமயம் நான்கு தமிழ்ப்பள்ளிகள்  இந்தத் தீவில் உள்ளன. தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கையில் பிரிக்கமுடியாத அங்கமாகி விட்ட தெய்வவழிபாட்டு தேவைகளுக்கென்று கோயில்களை கட்டவும் அனுமதி அளித்தது ஆங்கிலேய அரசு. ஆரம்பத்தில் ஓரிரண்டு கோயில்கள் இருந்த நிலை மாறி படிப்படியாக முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட ஆலயங்கள் இந்த ஒரு சிறு தீவிற்குள்ளேயே இருக்கின்றன.

பொதுவாக மலேசியாவின் எல்லா மானிலங்களிலும் மாரியம்மனுக்கும், முருகக் கடவுளுக்கும், விநாயகக் கடவுளுக்கும், முனீஸ்வரருக்கும் என்றே அதிகமான கோயில்கள் அமைந்திருக்கும். கேரித்தீவிலும் இதே நிலையைத் தான் காண்கின்றோம். அதிகமான எண்ணிக்கையில் மாரியம்மன் பல்வேறு வடிவங்களிலும் சில வினாயகர் ஆலயங்களும் சில மதுரை வீரன், முனியாண்டி ஆலயங்களும் தீவு முழுக்க நிறைந்திருக்கின்றன. தமிழகத்தில் தங்கள் ஊரில் கிராமத்தில் என்ன சாமியை வழிபட்டார்களோ அந்த சாமிதானே அவர்களுக்கு எங்கு சென்றாலும் சாமி!  ஆக அதே சாமிகளையும் மலேயாவிற்கும் கொண்டு வந்து அவர்கள் பக்திக்கும், பயத்திற்கும், வேண்டுதலுக்கு ஊற்றூக்காலை அமைத்துக் கொண்டனர் இந்தக் கேரித்தீவு தமிழ் மக்கள்.

இங்குள்ள ஆதிவாசி இனமக்களான மாமேரி இனத்தவர்கள் இங்கு வந்து சேர்ந்த நாமக்கல் தமிழ் மக்களுடன் இணைந்து வாழப் பழகிக் கொண்டனர் என்பதை அவர்களில் பலர் தமிழ் மொழியும் பேசுவதிலிருந்து ஆதாரமாகக் காணமுடிகின்றது. தமிழ்மக்களில் இக்காலகட்டத்தில் வந்தவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலானோர் மாமேரி இனமக்களின் மொழியும் பேசுவர் என்பதையும் அறியமுடிகின்றது. இந்த மாமேரி இனக்குழுவினருக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் ஆரம்ப காலம் தொடங்கி எந்த ஒரு சமூகப்பிரச்சனைகளும் எழாத வகையில் சுமுகமாக இம்மக்கள் இத்தீவில் ஒற்றுமையாக  வாழ்கின்றனர். இத்தீவில் இன்றைய நிலவர்ப்படி தமிழ் மக்களின் எண்ணிக்கையே மிக அதிகமாக உள்ளது.

கேரித்தீவு தமிழ் மக்களில் பெறும்பாலோர் அன்றைய காலகட்டத்தில் இருந்ததைப் போலல்லாது இன்று தாமே சுயமாக நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருந்து தாமே பயிர் செய்து வருமானம் ஈட்டுபவர்களாக இருக்கின்றனர். இவர்களின் இரண்டாம் தலைமுறையினர் கேரித்தீவை விட்டு உயர்கல்விக்காகவும் தொழில்வாய்ப்புக்களுக்காகவும் வெளியேறி மலேசியாவின் பல பகுதிகளில் வசிக்கின்றனர். பலர் தீவிலேயே கடைகளை நிர்மாணித்து வர்த்தக வகையில் தங்கள் வாழ்வாதார நிலையை மாற்றிக் கொண்டனர்.

மலேசியாவின் வேறெங்கிலும் இல்லாத வகையில் கேரித்தீவில் தமிழிலேயே சாலைப் பெயர் இருப்பதையும் காணலாம்.   மலேசிய அரசியல் தலைவர் மறைந்த டான்ஸ்ரீ மாணிக்கவாசகம் அவர்கள் பெயரில் ஒரு சாலை இங்குள்ளது. அவரது பெயரைத் தாங்கிய பெயர்ப்பலகை தமிழிலும் மலாய் மொழியிலும் எழுதப்பட்டிருப்பது இத்தீவில் தமிழ் மக்களின் முக்கியத்துவத்தை சுட்டுவதை உணரலாம்.

இன்றைய நிலையில் பசுமையான இக்கேரித்தீவின் செம்பனைத் தோட்டங்களிலும் ரப்பர் தோட்டங்களிலும் பணிபுரிய தமிழ் மக்களில் பெரும்பாலோர் முன்வராத நிலையில் வங்காள தேசத்திலிருந்து ஒப்பந்த முறையில் தொழிலாளர்களைக் கொண்டு வந்து இங்கு பணிக்கு அமர்த்தியுளது சைம் டார்பி நிறுவனம். இந்த நிறுவனமே இங்குள்ள மிகப்பெரிய செம்பனை ஆலையாகத் திகழ்கின்றது. முன்னர் தொழிலாளிகளாக வேலை பார்த்தவர்கள் இப்போது நிலத்துக்குச் சொந்தக் காரர்களாகவும் இருப்பது பெருமையே. அதே வேளை, நகரமயமாக்கல் காரணத்தினாலும் தோட்டத் துண்டாடல் போன்ற நிகழ்வுகளாலும் முந்தைய கிராமப்புர வாழ்க்கை முறை என்பது இல்லாது போய்விட்ட,  நினைத்துப் பார்த்து பெருமூச்சு விட வைக்கின்ற ஒரு விசயமாகத்தான் போய்விட்டது.

கேரித் தீவு தொடர்பாக நான்கு வீடியோ பதிவுகள் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் இணைத்துள்ளேன்.  அவற்றை http://www.tamilheritage.org/thfcms/ என்ற பக்கம் சென்று வரலாறு எனும் பகுதிக்குச் சென்று அதில் மலேசியா என்ற பகுதிக்குச் சென்றால் பார்த்து மகிழலாம்.

மலேசிய வரலாற்றில் தமிழர் வருகையும் வாழ்வும் பிரித்தெடுக்க முடியாதவையே!

முனைவர்.சுபாஷிணி

23. பஞ்சவன் மாதேவி பள்ளிப்படை

கோயில்கள் என்றால் இறைவன் உறையும் இடம் என மட்டுமே நினைத்திருப்போம். அதில் குடைவரைக் கோயில், பாறைக் கோயில், நடுகல் என சிலவற்றைக் கேள்விப்பட்டிருப்போம். பள்ளிப்படை கோயில் என்ற ஒன்றினைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கின்றீர்களா?

பள்ளிப்படை கோயில் என்பது, இறந்து போன அரசகுடும்பத்தினரில், குறிப்பாக அரசன் அல்லது அரசிக்கு அமைக்கப்பட்ட சமாதி கோயில் எனச் சொல்லலாம். அதிலும் குறிப்பாக சிவதீட்சை பெற்றவராக அந்த அரச குடும்பத்தவர் இருக்க வேண்டியதும் மிக அவசியம். இறந்தவரின் உடலைச் சுத்தம் செய்து, புதைக்கப்பட உள்ள இடத்தில் ஒரு பள்ளத்தினை அமைத்து, பின்னர் அந்த உடலை கிழக்குப்பக்கம் பார்த்த வகையில் அமர வைத்து, உட்கார்ந்த வகையில் அந்த உடலுக்கு இறைவடிவங்களுக்குச் செய்வது போன்ற எல்லா வகை அபிஷேகங்களையும் செய்து, படையல்களைத் தயாரித்து அவற்றை அந்த உடலுக்குக் கொடுப்பதாக பாவித்து அந்த உடலை அந்த உட்கார்ந்த நிலையில் அப்படியே மண்ணை மூடிப் புதைத்து, அதன் மேல் சிவலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்வர். ஒரு சில இடங்களில் இதற்குப் பதிலாக இறந்த உடலின் சமாதி மேல் அரசமரத்தினை நட்டு அதன் பக்கத்தில் சமாதியை வைப்பதும் வழக்கம்.

அப்படி ஒரு கோயிலைப்பற்றியது தான் இன்றைய பதிவு.

2013ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் தமிழகத்தில் சோழர் கால கோயில்களைக் காணும் ஒரு முயற்சியாக டாக்டர். பத்மாவதி, இந்திய தொல்லியல் துறை ஆய்வு மாணவர் பரந்தாமன், நான் ஆகியோர் சென்றிருந்த போது குறிப்பிடத்தக்க சில இடங்களைக் காண வேண்டும் என ஒரு பட்டியல் போட்டுக் கொண்டு கும்பகோணம் பகுதியிலும் அதன் சுற்றுப்புற நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும் தேடிச் சென்றோம். பட்டீஸ்வரத்திற்கும் திருவிடைமருதூருக்கும் அருகே அமைந்துள்ள ஒரு கிராமத்தில் இருக்கும் பஞ்சவன் மாதேவி கோயில் எங்கள் பட்டியலில் இருந்தது. முதலில் கோயிலை சரியாகக் கண்டுபிடிப்பதில் சிரமத்தை எதிர்நோக்கினாலும், உள்ளூர் மக்கள் வந்து வழி காட்டியதால் இந்தக் கோயிலை கண்டுபிடித்துப் பார்க்க முடிந்தது.

இந்த சோழர்காலக் கோயில் இன்று இருக்கும் வடிவில் இன்றைக்கு ஏறக்குறைய நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் வரை இல்லை. 1978ம் ஆண்டில் தமிழக தொல்லியல் துறையினால் இக்கோயில் அறியப்பட்டு, முழு கோயிலும் மீட்டெடுக்கப்பட்டது என்பது சிறப்பானதொரு விஷயம். பழுவேட்டறையர் குலப்பெண்ணான பஞ்சவன் மாதேவி மாவேந்தன் ராஜராஜ சோழனின் துணைவியர்களில் ஒருவர். கடாரம் வென்ற ராஜேந்திர சோழனின் சிற்றன்னை தான் இந்தக் கோயிலின் நாயகி பஞ்சவன் மாதேவியார். தன் சிற்றன்னை நினைவாகப் பேரரசன் ராஜேந்திர சோழன் கட்டிய கோயில் இது.

பஞ்சவன் மாதேவியின் பூதவுடலை வைத்து அதன்மேல் சிவலிங்கம் வைத்துக் கட்டப்பட்ட ஒரு பள்ளிப்படை கோயில் இது என்பது இதன் கூடுதல் சிறப்பு.

தமிழகத் தொல்லியல் துறை இக்கோயிலைக் கண்டறிந்தபோது இக்கோயிலைச் சுத்தம் செய்து முழுமையாக மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டியது பெரிய காரியமாக இருந்திருக்கின்றது. இந்தப் பெரும் பணியை குழுக்களாகப் பிரித்துக் கொண்டு இவர்கள் கோயிலை மீட்டெடுக்கும் பணியில் ஈடுபட்டனர் என்பதை என்னுடன் பயணத்தில் இணிஅந்து கொண்ட டாக்டர்.பத்மாவதி சுவாரசியத்துடன் விளக்கினார்.

கோயில் மண்புதற் சூழ்ந்து காடுகள் நிறைந்து இப்பகுதி இருந்திருக்கின்றது. ஒரு குழு கோபுரப் பகுதியைச் சுத்தம் செய்து மரம் செடி கொடிகளையெல்லாம் வெட்டியெடுத்திருக்கின்றார்கள். இன்னொரு குழு கோயில் சுற்றுப் புரத்தில் மண்டிக் கிடந்த காடுகளை வெட்டி அப்புறப்படுத்தியிருக்கின்றாரகள். டாக்டர்.பத்மாவும் சிலரும் கோயிலுக்குள் கிடந்த மண்ணையெல்லாம் அப்புறப்படுத்தி சிலைகளைச் சுத்தப்படுத்தி பிரகாரப்பகுதியைச் சுத்தப்படுத்தியிருக்கின்றார்கள். அருகாமையில் இருந்த கிணற்றிலிருந்து நீரைக் கொண்டு வந்து கோயில் முழுமையையும் தூய்மைப் படுத்தி கோயிலை வழிபாட்டுக்கு உகந்த வகையில் புத்துயிர் கொடுத்திருக்கின்றார்கள்.

பின்னர் இக்கோயிலைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பு அவ்வூர் மக்களுக்கே என அமைத்துக் கொடுத்து விட்டு வந்திருக்கின்றனர். தற்சமயம் கோயிலின் முன்புறத்தில் ஒரு தனிப்பகுதியும் அமைக்கப்பட்டு கும்பாபிஷேகம் செய்யப்பட்டு புது வர்ணங்களுடன் கோபுரம் காட்சியளிக்கின்றது.


இந்தக் கோயிலுக்கு அதிக அளவு மக்கள் வந்து போவதாக அறியமுடியவில்லை.ஆயினும் தொடர்ந்து ஊர் மக்கள் கோயிலைப் பராமரித்து வருகின்றரகள். நாங்கள் சென்றதை அறிந்து கோயிலில் பூசை செய்யும் ஒருவர் வந்து இரும்புக் கதவுகளைத் திறந்து விட்டு எங்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். உள்ளூர் மக்கள் சிலரும் நாங்கள் என்ன செய்கின்றோம் என்படஹி அறிந்து கொள்ள ஆவலௌடன் வந்து நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். நாங்கள் கோயிலுக்குள் செல்லும் போது வௌவால்கள் கடந்து பறந்து சென்றன. கோயிலின் வெளிப்பகுதியைச் சுர்றிப்பார்த்தேன். சுற்றுப்புறச் சுவர் அனைத்திலும் மிகத் தெளிவான கல்வெட்டுக்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் தமிழக தொல்லியல் துறையினால் படியெடுக்கப்பட்டு விட்டன என்ற நல்ல செய்தியை டாக்டர்.பத்மாவதி தெரிவித்தபோது மனமகிழ்ந்தேன்

இந்தப் பஞ்சவன் மாதேவி கோயிலில் சமாதியின் மேலேயே சிவலிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட வடியில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

பொதுவாக சிவதீட்சை பெற்றோர் உடலை தீக்கு இரையாக்கக்கூடாது என்பது சைவ மரபு. அப்படி சிவதீட்சை பெற்ற ஒருவரது உடலை எரித்தால் அது சிவபெருமானின் உடலை தீக்கு இரையாக்குவதற்குச் சமம் என்ற நம்பிக்கை சைவ மரபில் உண்டு. அப்படிச் செய்யும் போது அது நாட்டில் நோய்,பஞ்சம், வறுமை போன்ற கெட்ட பலன்களை நாட்டு மக்களுக்கு வழங்கும் என்பது இந்த நம்பிக்கையில் அடங்குகின்றது. பொதுவாக சிவதீட்சை பெற்று இறந்தவரின் சமாதி என்பது சிவன்கோவிலுக்குச் சமம் என்ற கருத்தும் இருப்பதால் சிவன்கோவிலில் செய்யப்படும் அனைத்துப் பூஜைகளும் இவ்வகை கோயில்களிலும் செய்யப்பட வேண்டும் என்பது நியதியாக இருக்கின்றது. அந்த வகையான ஒரு அமைப்பாகக் கட்டப்பட்ட கோயில் தான் இது.

பஞ்சவன் மாதேவியார் பழுவேட்டறையர் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் அந்த வகை கலை நுணுக்கத்துடன் கூடிய சிற்ப வகை அமைப்பு இந்தப் பள்ளிப்படை கோயில் அமைப்பில் தெரிகின்றது. பழுவேட்டறையர் வகை சிற்ப அமைப்பில் செதுக்கப்பட்ட நந்தி, அதாவது நந்தியின்கழுத்தில் வரிசை வரிசையாக மணிகள் கோர்க்கப்பட்ட ஆரம் இருப்பது போல கழுத்து மாலை அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நந்தியின் கொம்பு பகுதி குறுகியதாகவும் அந்தக் கொம்பைச் சுற்றி அழகிய கல்ஆரங்கள் இரண்டு கொம்பு பகுதிகளிலும் இருப்பது போல அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நெற்றியில் அழகிய நெற்றிச் சுட்டியுடன் இந்த நந்தி காட்சியளிக்கின்றது.


கோயிலின் கருவறைக்குள் சிவலிங்கம் சமாதிமேல் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. வெளியே கருவறையைச் சுற்றிய பகுதியில் இரண்டு துவார பாலகர்கள் உள்ளனர். இவர்கள் வித்தியாசமான வகையில் அமைக்கப்பட்ட வகையில் ஒரு கால் இன்னொரு காலில் குத்திட்டவாறு நிற்கும் அமைப்பில் நடன அடவினை வெளிக்காட்டுவது போல இச்சிற்பங்கள் உள்ளன.

இந்த வகையான இறந்தோருக்கான பிரத்தியேக சமாதி அமைப்பு முறையும் வழிபாடும் சைவ சமத்தில் எந்தப் பிரிவில் இருந்தது என தொல்லியல் துறை ஆய்வறிஞர் டாக்டர்.பத்மாவதி அவர்களை நான் வினவியபோது சைவ சமத்தில் மூன்று முக்கியப் பிரிவுகள் உள்ளன என்றும், காளாமுகம், பாசுபதம், கபாலிகம் என்பவையே அவை என்றும், இந்த வகை சடங்குகள் காளாமுக, பாசுபத சைவப் பிரிவுகளில் அடங்குவது எனவும் விரிவாக விளக்கினார். அதுமட்டுமன்றி எங்கெல்லாம் பள்ளிப்படை கோயில்கள் உள்ளனவோ அங்கெல்லாம் ஒரு மடம் அக்கோயிலோடு இணைந்ததாக இருந்திருக்கும் என்றும், அங்கே லகுளீசப் பண்டிதர் என்றழைக்கப்படும் ஒரு சிவனடியார் ஒருவர் மடத்தில் இயங்கியிருப்பார் என்றும் கூடுதல் தகவல்களை வழங்கினார்கள்.

இந்தப் பயணத்தின் போது செய்யப்பட்ட விழியப்பதிவும் புகைப்படங்களும் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தின் வரலாற்றுப் பகுதியில் சோழநாட்டுக் கோயில்கள் என்ற பகுதியில் கீழ் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

தமிழர் நம் வரலாற்றில் எத்தனையோ வகை வழிபாட்டு முறைகள் உள்ளன,. அதில் இந்தப் பள்ளிப்படை கோயில் அமைப்பும் ஒரு சிறப்பான இடத்தைப் பெறுகின்றது.

22. வட அமெரிக்காவில் தமிழ் ஒலித்தது

வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப்பேரவையும் நியூ ஜெர்சி தமிழ்ச்சங்கமும் இணைந்து நடத்திய பேரவையின் 29வது ஆண்டு விழாவில் கலந்து கொண்டு மேலும் சில நாட்கள் வட அமெரிக்காவில் சுற்றுப்பயணமும் மேற்கொண்டு கடந்த வாரம் திரும்பினேன். மூன்று நாட்கள் நடைபெற்ற நிகழ்வு.  நாம் இருப்பது அமெரிக்கா தானே?  அல்லது மலேசியா சிங்கையா?  என நினைக்கும் அளவிற்கு என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தி விட்டது இந்த நிகழ்வு.

FETNA என ஆங்கிலத்தில் அழைக்கப்படும் வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப்பேரவையின் நிகழ்வில் நான் கலந்து கொள்வது இது தான் முதல் முறை. 1988ம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்ட இப்பேரவை ஒவ்வொரு ஆண்டும் தனது ஆண்டு விழாவை வட அமெரிக்காவின் ஒரு மாநிலத்தில் நடத்தி தமிழுக்குச் சிறப்பு சேர்த்து வருகின்றது.

தாயகத்தை விட்டு அயல் நாடுகளுக்கு ஏதாகினும் ஒரு காரணத்திற்காக எனச் சென்ற ஏராளமான தமிழ் மக்கள் உலகின் எல்லாக் கண்டங்களிலும் வாழ்கின்றனர். வட அமெரிக்காவில் தமிழர்களின் வருகை என்பது தொழில் அடிப்படையில் அமைந்தது எனலாம். இன்று வட அமெரிக்காவின் பல முக்கிய நகரங்களில் தமிழ் மக்கள் வாழ்கின்றனர். வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். தமிழர் நடத்தும் உணவகங்கள் இருக்கின்றன. இந்தியாவிலிருந்து சினிமா பிரபலங்களை அழித்து வந்து கலை நிகழ்ச்சிகளைச் செய்து மகிழ்கின்றனர். தமிழ் மொழி தொடர்பான பல சீரிய முயற்சிகள் தொடர்ந்து நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. வார இறுதி தமிழ்ப்பள்ளிகள் நடத்தப்படுகின்றன. இசை வகுப்பு, நடனவகுப்பு, வாத்தியக் கருவிகள் இசைக்கும் பயிற்சிக்கான வகுப்புக்கள் நடக்கின்றன. தமிழர் கல்விக்காகவும் பொருளீட்டவும் அமெரிக்கா சென்று விட்ட காரணத்தால் தங்கள் மரபையும் தமிழின் பெருமையையும் மறந்து விடவில்லை. மாறாகப் பலர் மிக ஆர்வத்துடன் தமிழ் மொழி, கலை பண்பாடு, ஆய்வு என்ற ரீதியில் தமிழ்ப்பணிகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையும் இவ்வாண்டு நடைபெறுகின்ற வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப்பேரவையின் 29வது ஆண்டு விழாவில் பங்கேற்க வேண்டும் என அதன் தலைவர் திரு.நாஞ்சில் பீற்றர் அவர்கள் இவ்வாண்டு ஜனவரி மாதத்தில் தஞ்சை தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகத்தில் நிகழ்ந்த பொங்கல் விழாவில் நாங்கள் இருவருமே சிறப்பு விருந்தினர்களாகக் கலந்து கொண்டபோது எனக்கு அழைப்பு விடுத்தார். தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் பணிகளை அமெரிக்க வாழ் தமிழ் மக்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துவது நன்மையளிக்கும் என்பதை மனதில் கொண்டு நான் கலந்து கொள்ளத் தேவையான ஏற்பாடுகளில் ஈடுபட்டேன். ஜூலை மாதம் 1ம் நாள் மாலை தொடங்கி இந்த ஆண்டு விழா இவ்வருடம் நியூ ஜெர்சி மாநிலத்தின் தலைநகரமான ட்ரெண்டன் நகரில் மிகக் கோலாகலமாக நடைபெற்றது. இந்த நிகழ்வில் தமிழ் ஆய்வாளர்கள், சினிமா பிரபலங்கள், இசைக்கலைஞர்கள் என பலதரப்பட்டவர்கள் கலந்து கொண்டனர். அதோடு இளம் சிறார்களும் பெரியோரும் கலந்து கொள்ளும் வகையிலான போட்டி நிகழ்ச்சிகளும் நடைபெற்றன.

முதல் நாள் மாலை விருந்து நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. அதில் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை, கடந்த பதினாறு ஆண்டுகள் செய்து வரும் பணிகளையும் வரலாற்று பாதுகாப்பு என்பதன் அவசியத்தைப் பற்றியும் விவரித்துப் பேச எனக்கு நல்ல சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது. அதனை அடுத்து சனிக்கிழமை நடந்த இணை அமர்வில் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் வரலாற்று பாதுகாப்பு பணிகளைப் பற்றி இரண்டு மணி நேரம் விரிவாகப் பேசும் வாய்ப்பு எனக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. கல்விமான்களும், தமிழார்வலர்களும் ஆர்வத்துடன் வந்து இந்த அமர்வில் கலந்து கொண்டனர். அதே போல இறுதி நாள் பொது அமர்விலும் சில நிமிடங்கள் வரலாற்றுச் சான்றுகளின் பாதுகாப்பை பற்றி பேசுவதற்கு வட அமெரிக்கத் தமிழ்ச்சங்கப்பேரவை எனக்கு வய்ப்பளித்திருந்தனர்.

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை பணிகளைப் பற்றி அறிந்து கொண்ட இளைஞர்களும் பெரியோரும் பாராட்டி வாழ்த்தியதோடு அவர்களில் சிலர் இவ்வகைப் பணிகளில் தம்மையும் இணைத்துக் கொள்ளுமாறு ஆர்வத்துடன் கேட்டுக் கொண்டனர். இது பொதுமக்களுக்கு தமிழ்ப் பண்பாடு மற்றும் மரபு சார் விசயங்கள்தொடர்பான ஆய்வுகளில் பெருகி வரும் ஆர்வத்தை நன்கு வெளிப்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தது.

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை நிகழ்ச்சி தவிர தொடர்ந்து இரு தினங்களும் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சிகளையும் கண்டு களிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. குறள் மனனப் போட்டி, தமிழ்த்தேனீ , இலக்கிய கேள்வி வினா விடைப்போட்டி, கவியரங்கம் என பலதரப்பட்ட போட்டி நிகழ்வுகள் நடந்தன. இளையோரும் பெரியோரும் கலந்து தங்கள் தமிழ் மொழித்திறனை வெளிப்படுத்தி பரிசு பெற்றனர். வாஷிங்டன் தமிழ்ச்சங்கத்தினர் பறை இசை நடனத்தை வழங்கி வந்திருந்தோர் கவனத்தை ஈர்த்தனர். பறை இசையையும் நடனத்தையும் தகுந்த மதிப்பளிக்காமல் ஒதுக்கி தரம் தாழ்த்திப் பேசும் தமிழ் மக்கள் சிலர் இன்றும் இருக்கின்றனர் என்ற சூழலில் இந்தக் கலையை வாஷிங்டனில் பல்கலைக்கழகத்தில் நுண்கலை மையத்தில் ஒரு பாடமாக அறிமுகப்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொண்டு அதில் வெற்றியும் பெற்றுள்ளனர் இந்த அமைப்பைச் சார்ந்தோர். இது நமக்கெல்லாம் பெருமை சேர்க்கும் ஒரு விசயமல்லவா?

கண்களுக்கு விருந்தாகும் நடனம், காதுகளுக்கு இனிமை சேர்த்த இசை, அறிவுக்கு விருந்தாகும் உரைகள், மனதிற்கு அன்பைச் சேர்க்கும் இனிய நட்புகள், வயிற்றிற்கு விருந்தான சுவையான உணவு என அனைத்துமே முழு திருப்தி அளிக்கும் வகையில் இந்த ஆண்டு விழா நடைபெற்றது. இந்த நிகழ்வுக்குப் பின்னர் சில நாட்கள் சான் பிரான்ஸிஸ்கோ நகரிலும் சில நாட்கள் சிக்ககோவிலும், ஒரு நாள் பிலடெல்ஃபியாவிலும் இருந்து விட்டு ஜூலை 13ம் தேதி நான் ஜெர்னி திரும்பினேன்.

இத்தகைய ஒரு நிகழ்வைச் செய்வதற்கு தேவைப்படும் உழைப்பும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வும் மகத்தானது. இந்த ஆண்டு விழாவை வெற்றி விழாவாக ஆக்கிய வட அமெரிக்கத்தமிழ்ச் சங்கப் பேரவையின் அனைத்துத் தமிழ் அன்பர்களுக்கும் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் மனமார்ந்த பாராட்டுதல்களும் வாழ்த்துக்களும் உரித்தாகுக!

21.கூத்துக்கலை - புரிசை

சினிமா ​ஊடகம் மிகப் ​பிரபலமடைந்து விட்ட இந்தக் காலகட்டத்தில் பண்டைய கூத்துக்கலை​யானது ​மக்கள் மத்தியில் பிரபலம் குன்றித்தான் போய் விட்டது. ஆனாலும் கூட வழி வழியாக இக்கலையைப் பாதுகாத்து இக்கலை அழியாமல் கூத்துக்கலைப் பள்ளிகள் தமிழ​க​த்தில் ஆங்காங்கே இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

கூத்துக்கலை என்பது ஒரு வகையான நாடகபாணி தான். இக்கலையில் ஈடுபடும் கலைஞர்கள் பொதுவாக அபார நடிப்புத் தி​ற ​மையுடன் பாடல் பாடக் கூடியவராகோ, நடன​ங்க​​ள் ஆடக்கூடியவராகவோ இ​சைக்​​ ​கருவிகளை வாசிக்கக் கூடியவர்களாகவோ இருப்பர். பொதுவாக தமிழக இலக்கிய உலகில் பிரபலமான புராணக் கதைகளும் இலக்கியங்களின் மையக் கதைகளும் கூத்துக்களில் பிரபலமாக இடம்பெறுவனவாக அமைகின்றன. பண்டைய கதைகளை பயன்படுத்துவதை விட்டு சமகால சமூ​க​ ​ விசயங்களை மையப்படுத்தி கூத்துக்கான கதைக்களத்தை அமைக்கும் கூத்துக் கலை பட்டறைகளும் தமிழகத்தில் இயங்குகின்றன. கூத்துக்கலயை பயிற்சி செய்வது, அதனை மேடைகளில் நடித்து மக்களை மகிழ்விப்பது என்பது மட்டுமன்றி அதனை ஆர்வமுள்ளோருக்கு பயிற்றுவிக்கும் பணியையும் கூத்துக்கலையை வளர்க்கும் ஆசிரியர்கள் தொடர்ந்து மேற்கொண்டு வருகின்றனர். இப்படி உள்ள ஒரு கூத்துக்கலை வளர்க்கும் பள்ளிக்குச் சென்று அங்கே​ ​ஒரு பதிவினைச் செய்ய வேண்டும் என்​ற​ முயற்சியில் ஈடுபட்ட போது மூன்று வெவ்வேறு வகையான கூத்துக்கலை ஆசிரியர்களைத் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை பதிவுகளுக்காக நான் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு கிட்டியது.

அப்படி கூத்துக்கலையை இன்றும் தமிழகத்தில் வளர்த்து வரும் ஒரு பிரபலமான கலைஞர் தான் திரு.துரைசாமி கண்ணப்பத் தம்பிரான் அவர்கள்.

​தமிழகத்தின் ​திருவண்ணாமலை​யும் அதன் சுற்றுப்புறத்தில் அமைந்துள்ள கிராமங்களும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க பல சான்றுகளைக் கொண்டிருக்கும் வளமான ஒரு பகுதி. அங்கு ​ ​வரலாற்றுச் சான்றுகளை​​ பதிவுகள் செய்வதற்காக நண்பர்களுடன் ஒரு பயணம் மேற்கொண்டிருந்தேன். 2011ம் ஆண்டு அது. திருவண்ணாமலைக்கு அருகே இருக்கும் ஒரு சிற்றூர் புரிசை. புரிசை என்றாலே தமிழகத்தில் கூத்துக்கலைக்கு புகழ்பெற்ற ஒரு ஊர் என்பது பலரும் அறிந்த ஒரு விசயம் தான்.

புரிசை கிராமத்தில் துரைசாமி கண்ணப்பத் தம்பிரான் தெருக்கூத்து பள்ளியை நடத்திவரும் கலைமாமணி புரிசை கண்ணப்ப சம்பந்தன் அவர்களை பேட்டி செய்யும் வாய்ப்பு அமைந்தது. இவரைத் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை பதிவுக்காக பேட்டி செய்வதோடு இவரது பயிற்சிப் பள்ளி அமைந்திருக்கும் இடத்திற்குச் சென்று தெருக்கூத்து பயிற்சிப் பள்ளியை பார்த்துப் புகை​ப்பட​​ங்களும் எடுத்து வந்து அவற்றை ஒரு விரிவான பதிவாக தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் பதிவாக்கினேன். ​அப்பதிவினை தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் இங்கே http://www.tamilheritage.org/thfcms/ என்ற பக்கம் சென்று அதில் வரலாறு எனும் பகுதிக்குச் சென்று அதில் திருவண்ணாமலை எனும் பக்கத்தைத் திறந்தால் காணலாம். இப்பகுதியில் ஒலிப்பதிவு பேட்டிகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

​கண்ணப்ப தம்பிரான் கூத்துக்கலை பயிற்சிப்பள்ளி ​அழகிய எளிமையான முறையில் அமைந்த ஒரு குடில். ​ பள்ளி வளாகத்தின் உள்ளே ​கண்ணப்ப தம்பிரான் அவர்களின் பெரிய நிழற்படம் ஒன்று சுவற்றில் மாட்டப்பட்டுள்ளது. மாணவர்கள் பயிற்சி செய்வதற்காக சில நாடக உபகரணங்களும் இந்தப் பள்ளியில் உள்ளன. இந்த குடிலுக்கு உள்ளே நுழைவதற்கு முன் வாசலின் இடது புறத்தில் இந்தப் பள்ளி திறந்து வைக்கப்பட்டதை ஒட்டிய தகவல் கல்லில் பதிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டுள்ளது.

​கூத்துக்கலையைப் பற்றிய செய்திகளைச் சேகரித்து அதனை பொதுமக்களுக்கு வழங்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை செயல்படுவதைப் பற்றி தெரிவித்ததும் ஒரு பேட்டியளிக்க சம்மதித்தனர்.
​
​தற்சமயம் இந்த ​புரிசை துரைசாமி கண்ணப்பத் தம்பிரான் தெருக்கூத்து மன்றத்தின் தலைவராக இருப்பவர் ​​கலைமாமணி புரிசை கண்ணப்ப சம்பந்தன் அவர்கள். இவரது தலைமுறையில் இவர் ஐந்தாமவர். பரம்பரை பரம்பரையாக தெருக்கூத்து கலையை வளர்க்கும் கலைஞர்களின் பாரம்பரியத்தில் வருபவர். இவர் தந்தையார் திரு. கண்ணப்ப தம்பிரான் அவர்கள் எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மறைந்த பின்னர் இவர் இம்மன்றத்திற்குத் தலைமையேற்று இந்தக் கலையை தொடர்ந்து வளர்த்து வரும் பணியில் ஈடுபட்டு வருகின்றார். கடந்த நான்கு வருடங்களாக ஒரு பயிற்சிப் பள்ளியை அமைத்து அதில் ஆர்வமுள்ளோருக்கு தெருக்கூத்து பயிற்சி வழங்கி வருகின்றார்.

வார இறுதி நாட்களில் தொடர்ந்து 15 வாரங்கள் என்ற வகையில் வகுப்புக்கள் நடைபெறுகின்றன. சிறு குழந்தைகளுக்கான பயிற்சிகளும் அதில் இடம்பெறுகின்றன.

மஹாபாரதம் தவிர்த்து ராமாயணக் கதைகள், பாரதியின் பாஞ்சாலி சபதம், தெனாலி ராமன் கதைகள் போன்றவை தெருக்கூத்து கதைக்கருவாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது.​ இந்தக் கூத்துக் கலைக் குழுவினர் கொலம்பியாவில் நடைபெற்ற ஐந்தாவது உலக நாடக மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு தங்கள் தெருக்கூத்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியிருக்கின்றனர். ப்ரான்ஸ், ஸ்வீடன், சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளுக்குச் சென்று அங்கே தெருக்கூத்து நிகழ்ச்சிகளை அரங்கேற்றியிருக்கின்றனர். தமிழகத்தில் புரிசையில் மட்டுமன்றி சிங்கப்பூரிலும் தெருக்கூத்து பயிற்சியை நடத்திவருகின்றார்​ ​கலைமாமணி புரிசை கண்ணப்ப சம்பந்தன் அவர்கள்​.

துரைசாமி தம்பிரான் காலத்தில் தோல்பாவை ஆட்டமாக ஆரம்பித்த இந்தக் கலை பின்னர் தெருக்கூத்துக் கலையாக உருவெடுத்து மாற்றம் கண்டிருக்கின்றது. தற்சமயம் இக்கலை மக்களின் கவனத்தைப் பெற்று வளர்ந்து வருகின்றது என்றே இவர் குறிப்பிடுகின்றார்.

காலத்திற்கேற்றவாறு மாற்றங்களைப் புகுத்துவதோடு மக்கள் மத்தியில் இக்கலையைக் கொண்டு செல்ல உழைக்கும் இவரது முயற்சிகள் பாராட்டத்தக்கவை.​ சினிமா என்ற ஊடகம் எல்லாத் தரப்பு மக்களையும் ஈர்த்து விட்ட இக்காலச் சூழலில் கூத்துக்கலை போன்ற பண்டைய மகிழ்கலைகள் எதிர் நீச்சல் போட்டு சமாளிப்பதுதான் நிதர்சனம். அந்த வகையில் பல சிரமங்களுக்கிடையில் தான் இவ்வகை பள்ளிகள் தங்கள் முயற்சிகளைத் தொடர்கின்றன.

​கூத்துக்கலையைப் பற்றிய அடிப்படையை அறிந்து கொண்டவர்கள் இதன் சிறப்பினை மறுக்க முடியாது. விரிவாக இக்கலை மக்கள் மத்தியில் பிரபலமடையும் போது இக்கலை மேன்மேலும் வளர நல்ல வாய்ப்பு அமையும். மலேசிய சூழலில் கூத்துக்கலைக்கு இது காறும் வாய்ப்பு என்பது அமையாத சூழலே நிலவுகின்றது. கலைகளில் ஆர்வம் உள்ளோர் இத்தகையை கூத்துக்கலைப் பயிற்சிகளை மேற்கொண்டு மலேசிய சூழலில் இக்கலையை அறிமுகப்படுத்துவதில் ஆர்வம் காட்ட வேண்டும். மிக வளமிக்க கலை இது. இதன் புகழ் மங்காமல் வளர்க்க வேண்டிய பணி மலேசிய தமிழர்களுக்கும் உண்டு.​

20. கட்டபொம்மன் - பாஞ்சாலங்குறிச்சி நாயகன்

தமிழ் மரபு அறக்கட்டளையின் வரலாற்று பதிவுகளைச் செய்வதற்காக தமிழகத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளுக்கு நான் கடந்த ஏறக்குறைய இருபது ஆண்டுகள் ஒவ்வொரு வருடமும் சென்று வருகின்றேன்.  2009ம் ஆண்டில் நெல்லைப் பகுதிக்கான என் பயணத்தில் பாஞ்சாலங்குறிச்சியும் இடம்பெற்றிருந்தது. பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் நாயகன் நாம் எல்லோரும் நன்கறிந்த வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் அல்லவா? அவருக்கு அங்கே ஒரு மணிமண்டபம் கட்டப்பட்டிருப்பதாகவும் அதனை நேரில் சென்று பார்த்துப் பதிவு செய்து அச்செய்திகளைத் தமிழ் மரபு அறக்கட்டளை வலைப்பக்கத்தில் பதிய வேண்டுமே என்ற எண்ணம் ஏற்பட நெல்லை வட்டார நண்பர்கள் சிலருடன் ஒரு வாகனத்தை ஏற்பாடு செய்து கொண்டு புறப்பட்டேன்.

பாஞ்சாலங்குறிச்சியில் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனின் நினைவு மண்டபத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன்னர் நாம் ஐந்து வளைவுகளைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டும். முதலில் தெரிவது ஊமைத்துரை நுழைவாயில்.இதைக் கடந்து மேலும் சற்று தூரம் பயணம் செய்து கொண்டிருக்கும் போது இரண்டாவது நுழைவாயில் தென்படுகின்றது. இதற்குப் பெயர் வெள்ளையத்தேவர் நுழைவாயில். இதைக் கடந்து மேலும் சற்று தூரம் சென்ற பின்னர் நம்மை வரவேற்பது தானாபதிப் பிள்ளை தோரணவாயில். இதற்கு அடுத்தார் போல் சற்று தூரத்தில் அமைந்திருப்பது சுந்தரலிங்கம் தோரணவாயில். இதனைக் கடந்து மேலும் பயணித்தால் நம்மை வரவேற்பது வீரசக்கம்மாள் தோரணவாயில். இந்த ஐந்து தோரண நுழைவாயில்களையும் கடந்து செல்லும் போது சற்று தூரத்திலிருந்தே வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனின் நினைவுக் கோட்டை தெரிகின்றது. முதற் பார்வையிலேயே நம் கவனத்தை ஈர்க்கும் அழகான ஒரு சிறு கோட்டையாக இதனைக் கட்டியுள்ளனர்.

எனது அந்தப் பயணத்தில், நான் திருநெல்வேலி புறப்படுவதற்கு முன் சென்னையில் இருந்த நாட்களில் இருமுறை தொல்லியல் ஆய்வு நிபுணர் முனைவர்.நாகசாமி அவர்களைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. முனைவர்.நாகசாமி அவர்கள் என்னிடம் தனது வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் கோட்டையில் தாம் நிகழ்த்திய அகழ்வாய்வு தொடர்பான ஆய்வு விபரங்களை இந்தச் சந்திப்பில் பகிர்ந்து கொண்டார்.
வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனைக் கைது செய்து தூக்கிலிட்ட பிறகு அவர் கட்டிய மாளிகை ஆங்கிலேய அதிகாரிகளால் இடித்து தரைமட்டமாக்கப்பட்டது. அப்பகுதி பிறகு வெறும் மணல் மேடாகக் கிடந்தது. முனைவர்.நாகசாமி அவர்கள் தொல்லியல் துறை இயக்குநராகப் பொறுப்பேற்றுக் கொண்ட பின்னர் தான் முதன் முதலாக அகழ்வாராய்ச்சிக்கு எடுத்துக் கொண்ட ஆய்வுப் பகுதி வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் வாழ்ந்த இந்த பாஞ்சாலங்குறிச்சி கோட்டை இருந்த இடம் தான்.

கட்டபொம்மன் வாழ்ந்த சமயத்தில் அவன் கட்டிய கோட்டை செங்கல்லால் கட்டப்பட்டது. அவன் அமர்ந்து ஆட்சி செய்த அரியணை பகுதிகளெல்லாம் அந்த மாளிகைப் பகுதிகளிலேயே இருந்திருந்ததையும் இவரது ஆய்வுகள் வெளிப்படுத்தியுள்ளன. அமைச்சர்களும் அறிஞர்களும் அமர்ந்து ஆலோசனை செய்யும் இடங்களெல்லாம் இந்த ஆய்வின் போது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த இடிபாடுகளுக்கிடையில் கிடைத்த பானை ஓடுகள், கண்ணாடி சீசாக்கள் முதலியனவற்றைச் சேகரித்து பாதுகாத்திருக்கின்றது இந்த ஆய்வுக் குழு.

சிதைக்கப்பட்ட அந்த இடம் அப்படியே காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் அருகில் தான் இந்த அழகிய மணி பண்டபத்தை எழுப்பியிருக்கின்றார்கள்.

மண்டபத்தின் உள்ளே நுழைந்ததும் உடனே இருப்பது சித்திரக் கூடம். இதற்கு உள்ளே சென்றால் மேலும் ஒரு சிறிய கூடம் ஒன்று இருக்கின்றது. அதன் மையத்தில் மிகக் கம்பீரமான வடிவத்தில் வீர பாண்டிய கட்டபொம்மனின் சிலை ஒன்று பிரமாண்டமாக வடிக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றது. சித்திரக்கூடத்தில் பாஞ்சாலங்குறிச்சி நாயகனின் கதை சொல்லும் சித்திரங்கள் சுவர்களில் மிக அழகாகத் தீட்டப்பட்டு அதன் கீழே தகவல்களும் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

கட்டபொம்மன் மூதாதையினர், இன்றைய ஆந்திர தேசத்து தெலுங்கு இன மக்கள். அவர்கள் நாயக்க மன்னர் காலத்தில் பாளையக்காரர்களாக நியமிக்கப்பட்டவர்கள். பாஞ்சாலங்குறிச்சியைத் தனது கோட்டைக்கான இடமாக கட்டபொம்மன் வம்சத்தினர் தேர்ந்தெடுத்தமைக்குப் பொதுவாக ஒரு கதை கூறுகின்றனர்.

ஒரு நாய் மிக வேகமாக ஒரு முயலை விரட்டிக் கொண்டு வருகின்றது. பாஞ்சாலங்குறிச்சி மண்ணை மிதித்ததும் அந்த முயல் திடீரென எதிர்த்துக் கொண்டு நாயை விரட்ட ஆரம்பித்திருக்கின்றது. இந்த மண்ணை மிதித்ததுமே இந்த முயலுக்கே வீரம் வந்திருக்கின்றதென்றால் இந்த இடத்தில் நாம் நமது கோட்டையை அமைத்தால் அதற்கு அர்த்தம் இருக்கும். நாம் வீரமாக ஆட்சி புரியலாம் என நினைத்து இந்த இடத்தில் கோட்டையை அமைத்தனராம் கட்டபொம்மன் மூதாதையினர்.
அவரது பாட்டனார் ஆட்சிப் பொறுப்பை வீரபாண்டிய கட்டபொம்மனுக்கு அவரது 30வது வயதில் வழங்கியிருக்கின்றார். தனது பாட்டனார் பாஞ்சாலன் ஞாபகமாக இந்தப் பகுதிக்குப் பாஞ்சாலங்குறிச்சி என்று பெயர் சூட்டினாராம் கட்டபொம்மன்.
வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் தனது ஆட்சியின் போது ஆறு ஆண்டுகள் ஆங்கிலேயர்களுக்கு வரி கட்டாமலேயே இருந்திருக்கின்றார். இதனை அறிந்த ஆங்கிலேய அதிகாரி இவரிடம் வரி கட்டும் படி கோரி செய்தி அனுப்புகின்றார். வரி கட்ட முடியாது என்று தெரிவித்து கட்டபொம்மன் மறுக்கின்றார்.

ஜாக்சன் துரை என்பவர் 10.9.1790ல் தனது ஆட்களை அனுப்பி கட்டபொம்மனை அழைத்து வந்து கட்ட வேண்டிய பாக்கி வரியை கட்டாததன் காரணத்தை அறிய விசாரணை நடத்துகின்றார். இந்த விசாரணை நடைபெறும் போது கட்டபொம்மன் தந்திரமாக தனது வாளால் அவரைத் தாக்கி விட்டுத் தப்பித்து ஓடி விடுகின்றார்.

வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் தப்பித்துப் ஓடினாலும் இவரது கணக்குப்பிள்ளை தாணாபதிப்பிள்ளை பிடிபட்டு விடுகின்றார். இவரைப் பிடித்து ஆங்கில அரசாங்கம் கைது செய்து திருச்சி சிறையில் அடைக்கின்றார்கள். கணக்குப்பிள்ளை பின்னர் விடுதலை செய்யப்படுகின்றார். கட்டபொம்மனும் அவரது மனைவியும் சில வீரர்களுடன் ஒட்டப்பிடாரத்துக்கு அருகில் சாலிகுளம் என்னும் இடத்தில் தங்கியிருக்கின்றார்கள். அப்போது அனைத்துப் பொறுப்பும் மந்திரி தானாபதி பிள்ளைக்குப் போய் சேர்கின்றது.
திருச்சியில் தன்னை சிறைபிடித்து வைத்ததை மனதில் வைத்து அதற்காகப் பழிவாங்க வேண்டும் என்றும் பிரச்சனை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் கட்டபொம்மனுக்கும் ஆங்கிலேயர்களுக்குமான தபால் போக்குவரத்தைத் தடை செய்து விடுகின்றார் மந்திரி தானாபதிப்பிள்ளை.

எட்டயபுரம் ஜமீனோடு ஒப்பிடும் போது கட்டபொம்மனின் அரசாங்கம் சிறியதே. ஆக ஆங்கிலேயர்கள் எட்டயபுர ஜமீன் ஆதரவோடு கட்டபொம்மன் தொடர்பான தகவல்களைப் பெற முயற்சிக்கின்றனர்.

கட்டபொம்மன் சிறந்த முருக பக்தர் என்றும் திருச்செந்தூரில் திருவிழா நடைபெறும் போது வீரர்களுடன் கோயிலுக்குச் சென்று விடுவார் என்றும் இங்குக் குறிப்புக்கள் உள்ளன. அந்த நேரத்தில் கோட்டையைத் தாக்கினால் கோட்டையைக் கைபற்றிவிடலாம் என்று ஆங்கில அரசு திட்டமிடுகின்றனர். 5.9.1799 அன்று பானர்மேன் என்ற ஒரு ஆங்கிலேய அதிகாரி தன் வீரர்களுடன் கோட்டைக்கு வருகின்றார். அந்தச் சமயம் கட்டபொம்மன் கோட்டையில் இல்லாத காரணத்தால் இந்தக் கோட்டையை இடித்து உடைத்து தரை மட்டமாக்கி விட்டுச் சென்று விடுகின்றனர்.

இப்படி தரை மட்டமாக்கிய பின்னர், மந்திரி தாணாபதிப்பிள்ளையின் ஆலோசனையைக் கேட்டு தம்பி ஊமைத்துரையையும் அழைத்துக் கொண்டு புதுக்கோட்டைக்குச் சென்று விடுகின்றார் கட்டபொம்மன்.
9.9.1799ல் கட்டபொம்மன் தனது இடத்தை விட்டு வேறு இடம் சென்று விட்டார் என்ற தகவல் ஆங்கிலேய அதிகாரிகளுக்குச் செல்கின்றது. கட்டபொம்மன் இல்லாததால் கோட்டைப்பகுதியை இடித்து உடைக்க உத்தரவிடுகின்றார்.

கட்டபொம்மன் புதுக்கோட்டையில் தங்கியிருக்கும் விஷயம் அறிந்த புதுக்கோட்டை மன்னர் விசயநகர தொண்டைமான் என்பவர் இந்தத் தகவலை ஆங்கிலேயர்களுக்குத் தெரிவிக்கின்றார். தகவல் கிடைத்த ஆங்கிலேயர்கள் அங்குச் சென்று கட்டபொம்மனை புதுக்கோட்டையில் கைது செய்து விடுகின்றார்கள். கைது செய்து அங்கிருந்து கட்டபொம்மனைக் கயத்தாறு கொண்டு செல்கின்றார்கள். அங்கு அவரை விசாரணை செய்கின்றார்கள். விசாரணையின் அடிப்படையில் 16.10.1799 அன்று அவரைப் புளியமரத்தில் பொது மக்கள் முன்னிலையில் தூக்கிலிட உத்தரவிடுகின்றார்கள்.

கட்டபொம்மனைத் தூக்கிலிட்ட பின்னர் ஆங்கிலேய அரசு கட்டபொம்மனுக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்ட பொது மக்களையும் சிறையில் அடைக்கின்றனர். சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்களில் கட்டபொம்மனின் தம்பி ஊமைத்துரையும் ஒருவர். இவர் சிறையிலிருந்து தப்பித்து பாஞ்சாலங்குறிச்சி வருகின்றார்.

திரும்பி வந்ததும் அங்குள்ள மக்களை ஒன்று திரட்டி மீண்டும் முதலில் கோட்டை இருந்த இடத்திலேயே ஒரு கோட்டையையும் கட்டி விடுகின்றார் ஊமைத்துரை. இந்தச் செய்தி ஆங்கிலேயர்களுக்கு எட்டுகின்றது. மீண்டும் ஒரு போர் ஆரம்பிக்கின்றது. ஊமைத்துரைக்குத் துணையாக இருந்து படைக்கு தலைவராக இருந்து போராடுகின்றார் வெள்ளயத்தேவன். ஊமைத்துரை கட்டிய கோட்டையைப் பீரங்கிகளை வைத்து ஆங்கிலேயர்கள் உடைத்து தரைமட்டமாக்கி விடுகின்றனர்.

இப்படி மீண்டும் மீண்டும் அழிவுக்கு உட்பட்ட கோட்டைப்பகுதி இன்று தொல்லியல் துறையால் அகழ்வாய்வு செய்யப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுகின்றது. கட்டபொம்மன் பெயர் சொல்லும் மண்டபமும் அவன் வழிபட்ட வீரஜக்கம்மா கோயிலும் அருகிலேயே இருக்கின்றன.

பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் தவிர்க்க முடியாத நாயகன் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன். அவனைச் சிறப்பிக்கும் இந்த மணிமண்டபம் சிறப்பான ஒரு வரலாற்றுச் சின்னம் தான்!